Opublikowano Dodaj komentarz

#Gibkość

Gibkość jest zdolnością motoryczną wywołującą w ostatnim czasie wiele kontrowersji w świecie footballu. Już samo uznanie gibkości jako zdolności motorycznej jest tematem sporów, jednak zważając na to, że jest ona traktowana jako możliwość organizmu do wykonywania ruchów z dużą amplitudą, która stanowi istotny element w procesie szkolenia sportowego, możemy ją zaliczyć do zdolności motorycznych.

Za definicję gibkości uznaje się, że jest to właściwość aparatu ruchu do wykonywania ruchów z dużą amplitudą. W sporcie bardzo często określana jest ona jako zdolność do wykonywania ruchów w stawie lub kombinacji stawów w optymalnym zakresie ruchów.

Gibkość jak i ruchomość stawów jest optymalnie doskonalona poprzez regularne ćwiczenia rozciągające, przy czym optymalna gibkość sprzyja poprawie efektywności ruchów, a także działa profilaktycznie. Efekty ćwiczeń rozciągających to m.in. zwiększenie zakresu ruchu, utrzymanie zakresu ruchu, doskonalenie postawy, zredukowanie bólów mięśniowych, zapobieganie urazom mięśniowo-szkieletowym, zapewnienie relaksacji oraz zmniejszenie napięcia nerwowo-mięśniowego.

Czynniki determinujące poziom gibkości:

Wewnętrzne Zewnętrzne
– stan wytrenowania

– stan zdrowia

– stan emocjonalny

– budowa ciała

– siła mięśni okalających dany staw

– długość, sztywność więzadeł okalających dany staw

– temperatura organizmu

– wiek

– płeć

– trening

– zadania motoryczne (rodzaj ruchu)

– opory i napędy środowiska

– temperatura otoczenia

– pora dnia

 

Metody kształtowania gibkości:

Statyczne – polegające na stopniowym zwiększaniu zakresu ruchu z nieruchomym wytrzymaniem pozycji końcowej przez kilkanaście do kilkudziesięciu sekund.

Dynamiczne – polegające na wykonywaniu szybkich, dynamicznych i kontrolowanych ruchów ze stopniowo narastającą amplitudą.

– PNF (proprioceptywnego torowania nerwowo-mięśniowego) – polegającą na łączeniu elementów statycznego rozciągania i izometrycznego napinania, zarówno mięśni rozciąganych oraz antagonistycznych.

Charakterystyka metod rozciągających:

Rodzaj metod Charakterystyka metod
– Statyczne – umiarkowana intensywność bodźca o długim czasie działania (10-60 sekund)

– mała liczba powtórzeń danego ćwiczenia (3-5)

– niska urazowość

– Dynamiczne – duża intensywność bodźca o krótkim czasie działania

– duża liczba powtórzeń danego ćwiczenia uzależniona od grupy mięśniowej (10-30)

– duża urazowość

– PNF – umiarkowana intensywność bodźca

– liczba powtórzeń danego ćwiczenia mała (3-4), faza skurczu izometrycznego 6-15 sekund

 

Czy zatem powinniśmy wykorzystywać ćwiczenia rozciągające podczas treningów? Niestety bardzo często spotykam się z opinią, że nie są one potrzebne i trenerzy oraz zawodnicy lekceważą ten element. Ponownie zaczynamy popadać ze skrajności w skrajność. Jeszcze do niedawna każdy wykorzystywał ćwiczenia rozciągające w swoich jednostkach. Aktualnie najczęściej wykorzystywane jest rozciąganie dynamiczne, bądź jest ono całkowicie pomijane. Dzięki ćwiczeniom rozciągającym nasze mięśnie stają się bardziej elastyczne, co pozwoli każdemu zawodnikowi łatwiej kontrolować piłkę, przyjąć piłkę z powietrza czy uderzyć w ekwilibrystyczny sposób. Czy Zlatan Ibrahimovic strzelałby niesamowite gole „skorpionem” lub wykonywał niewiarygodne przewrotki gdyby nie był tak sprawny i bardzo dobrze rozciągnięty? Z pewnością nie. Uważam, że trenerzy powinni stosować ćwiczenia rozciągające już w grupach młodzieżowych. Warto podkreślić, że okresy krytyczne dla rozwijania gibkości następują w wieku 6-9 oraz 11-14 lat dla chłopców, zaś dla dziewczyn 4-7 i 9-12 lat. Nie oznacza to, że w pozostałych okresach możemy zaniedbać ten element, wręcz przeciwnie. Powinniśmy go utrzymać na optymalnym poziomie i również doskonalić. Jedną z najczęstszych wymówek braku wykonywania ćwiczeń rozciągających jest deficyt czasu. Uważam, że przy odpowiedniej organizacji możemy pokazać zawodnikom przykładowy zestaw ćwiczeń, który mogą wykonywać we własnym zakresie po treningu. Jaki rodzaj rozciągania powinniśmy wykonywać i kiedy? O tym w następnym artykule.

Przykładowe ćwiczenia rozciągające:

streching

Bibliografia:

Bompa, T. (2013). Przygotowanie sprawnościowe w zespołowych grach sportowych. Katowice: Wydawnictwo Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki.

Sozański, H. (1999). Podstawy teorii treningu sportowego. Warszawa: COS.

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *